این مقاله در سایت پرده سینما به آدرس زیر منتشر شده است :

http://cinscreen.com/?id=7508

غافل از ایده ناظر و ملزومات آشنایی زدایی در سینمای موسوم به «دفاع مقدس» ما، عمدتاً چگونه آثاری برتر و محبوب ترند و چرا؟ در این زمینه اگر به آثاری همچون «عقاب ها» ساموئل خاچکیان، «دیده بان» و «مهاجر» ابراهیم حاتمی کیا، «سفر به چزابه» رسول ملاقلی پور، «لیلی با من است» کمال تبریزی، «دوئل» احمدرضا درویش و «ایستاده در غبار» محمدحسین مهدویان، به عنوان گاه برترین و گاه محبوب ترین آثار این نوع سینما با دقت بیشتری بنگریم، می توانیم میان آثار مذکور، یک مخرج مشترک برای توفیق شان بیابیم؛ و آن، آشنایی زدایی از شکل و شمایل مرسوم این نوع سینما و کلیشه های رایج اغلب درونمایه ای و گاه فرمالیستی اش است که معمولاً از فرط یکنواختی و دون خلاقیتی و به تبع شان مخاطب گریزی، موجب شده تا آثار دارای الگوهای آشنایی زدایانه، به مراتب برتر و محبوب تر از آثار عرفی این ژانر باشند؛ به گونه ای که «عقاب ها» به سبب آشنایی زدایی در نوع قهرمان پروری و رویدادمحوری، «دیده بان» و «مهاجر» به سبب آشنایی زدایی در جنس شخصیت اصلی و موقعیت مرکزی شان، «سفر به چزابه» به سبب آشنایی زدایی در شمایل و شاکله جهان فیلم (به ویژه از منظر جری

این نقد در سایت پرده سینما به آدرس زیر منتشر شده است :

http://www.cinscreen.com/?id=7520

پلاستیک بصری فاقد استاتیک روایی «ناسور» به عنوان تازه ترین اثر کیانوش دالوند، همانند اثر پیشین او یعنی «رستم و سهراب»، برجسته ترین ویژگی اش را از خوش قریحگی تصویری، سلیقه ی بصری و خلاقیت در چگونگی نمایش موقعیت ها می گیرد؛ از نقاشی، رنگ بندی و جلوه آرایی قاب متناسب با جنس و لحن موقعیت ها گرفته تا پلاستیک آشنایی زدایانه ی تصاویر، ایده ی بصری عدم نمایش کامل چهره ی آدم ها، تازگی لحن و بیان و گفتار محاوره ای برخی آدم های فیلم و طراحی و چیدمانی که چه در حرکت، چه در انتخاب نماها و تصاویر و چه در تدوین، برای نمایش موقعیت ها بکار گرفته می شود.

این نقد در سایت پرده سینما به آدرس زیر منتشر شده است :

http://www.cinscreen.com/?id=7535